Mateusz Żmud
Modlitwa

Przykucnąłeś
w swojej świata orzechowej skorupce
małej, potężnie cichej,
w wyblakło skrywanym 
azylu nicości.

Składasz swe dłonie wiernie
ze splecionymi jak bluszcz palcami
wokół zimnego granitu łaknienia.

I płynie potok rwących psalmów
zawracanych kijem tolerancji.

Twe oczy żarzą się blaskiem 
latarni transcendentnej,
bo skrzydlate słowa modlitwy 
przez szpary ludzkiego „nie umiem”
płyną do Boga jak woń kadzideł.

I choć wiszą nagą łzą szeptów 
na twojej warg pustyni,
młode jeszcze, niczym ziarno zielone,
to w pamięci Stwórcy szumią już zbożem złocistym.