Olek J. Kowalski
Pustynia pustki. Nadzieja jak wektor

Okrucieństwo prześladowanie i złość
zwrócone
rodzą strach i zwątpienie
tak zwane środowisko naturalne

Rozciąga się pustynia pustki

I pośród tego ma wzrastać 
zielona roślina
skąd czerpiąca życiodajne soki?
gdzie — przez warstwę pyłu — szukająca światła słońca?
jak czekająca ożywczego deszczu?

Mam przed oczami tylko jedną pustynię
chociaż błędem byłoby ją tak nazwać
albo raczej w niej zabłądzić

Nie przemierzyliśmy jej razem
chociaż słońce zachodziło
na tle staropolskich kominów

Nie przemierzymy jej razem
bo wybrałaś pewność z nim
a nie nadzieję ze mną

Przepraszam

Dlaczego nadzieję zawsze usiłuję
wiązać ze sobą
moim istnieniem moim ciałem?

Czy nadzieja może nas
dajmy na to
w ogóle nie dotyczyć?

Czy nadzieja może być czyjaś
nie — moja?

Ty masz swoją nadzieję
a ja — swoją?

Mamy więc swoje nadzieje…
osobno

Bylibyśmy zatem bogaci
każdy miałby własną prywatną nadzieję

Nie tak, bogacze, nie tak
pusty śmiech
pustynny śmiech

Na bezkresnej pustyni pustki
jest miejsce tylko na jedną
zieloną roślinkę

Oto ona
jest taka niepozorna
a Jest
nadzieją świata
jedyną nadzieją
jedną niepodzielną nadzieją

Jest
zwrócona wzwyż
choć zakorzeniona

Jest
zwrócona jak wektor
który próbujemy sobie naginać pod rozwartym przez nieczystość kątem


Wrocław \ Gajowice, po ciemku —
środa, 18 lutego 2004 r., godz. 0:14