Joanna Kułdo-Huss
To

To, co czasami czujemy
To, co jest przelotne
To, co w myślach burzliwych tworzymy
Ulatuje, odchodzi w głęboką otchłań czasu
Jak ptak wolno niknie
Na horyzoncie zachodzącego życia
Jak biel śniegu przemija
Tak myśli życie niespokojne
Upaja nas i ginie
Umiera 

Pozwala się sercu bić
Pozwala się oddechowi dawać życie
Pozwala się myślom tworzyć uczucie
Bezkarnie budować i rujnować
To, co daje nadzieję
To, co każe zwlec się rano z łóżka
To, co do myślenia zmusza
Potem się z nas śmieje