Olek J. Kowalski
Wiara w tęczę

Jarosławowi — z wdzięcznością za gościnny obiad…  :)) 

Wierzę w ciebie, tęczo
choć nie dowierzam twoim barwom
nikt przecież nie zdołał
ani ich policzyć
ani odkryć ich wzajemych granic —
jedna przechodzi w drugą, w kolejną i w następną

Oburza mnie twoje pojawianie się niespodziewane
choć zapowiadane tuż przed
i zanikanie na tle nieba
przydymionego, objętego ciemnogranatową płachtą
i na tle gór
owłosionych kędzierzawą gestwą lasu

Oburza mnie zanikanie znaku
jego nieuchwytność i względność

Kocham wspomnienie
i rozpamiętuję wszystkie tęczę świata
zwłaszcza te, które budziły mnie z jałowego uniesienia

Cofam się
wspominając gorączkowe oczekiwanie
i nerwowe rozglądanie wokół
bezsilny
bo wszędzie było pełno drzew
tych złych
zasłaniających, a nie kierujących

Wyprowadziłaś mnie ścieżką
najpierw szerszą, perspektywiczną
dostosowaną dla niepełnosprawnych
lekko mglistą oparami lasu —
potem coraz węższą
wspinającą się wśród traw i borowin
kiedy trzeba już było odrzucić kule i zostawić wózek —

Na zniszczone zbocze
z kikutami tworów uważanych przed śmiercią za dumne drzewa
z których dwa znalazły się tu przez brak posłuszeństwa
a jeden właśnie przez nie

W modlitwie odsłoniłaś się
i stałaś się przystępna
chociaż odległość między nami
przypomina trzeźwo o drodze i celu
jakie wciąż przede mną

Teraz patrzę na ciebie wsparty na tym jednym złamanym drzewie —

Wiem, że mimo tego dystansu
coś z ciebie jest już we mnie
każdego dnia więcej

Tęczo, przybywaj!

Swoją barwną wstęgą zataczasz doskonały łuk, półokrąg
na dwa sposoby zstępujesz na ziemię
i choć wydaje się, że wspierasz się na niej
to jednak jest odwrotnie —

Kiedyś się okaże
że jesteś zawsze obecna
i tak naprawdę to dźwigasz ziemię
coraz bardziej i wyżej
aż do kresu czasu i wyżyn nieba
gdzie nie przeszkodzi żaden gęsty obłok, burza, mgła ani marznący deszcz
w przeniknięciu twą naturą

O, Tęczo Trzech Barw Podstawowych
i czworga rozproszonych we wszystkie kierunki świata
jęczących i wzdychających
w bólach spajania się z tobą —

Tęczo, przybywaj!


Sudety Wałbrzyskie, zbocze Waligóry —
Corpus Dei A.D. 2004